تبليغاتX
اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَ عَلى آبائِهِ فِي هذِهِ السّاعَةِ وَ في كُلِّ ساعَة وَلِيَّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ اَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فِيها طَويلاً.                  خوشا به حال شيعيان قائم ما و منتظران ظهورش در زمان غيبت و اطاعت كنندگانش در زمان ظهور، آنانند اوليا خدا كه نه ترس در آنها است و نه اندوهگين گردند                    در قائم اين امت چهار سنت از پيامبران خواهد بود:سنتي از موسي كه ترسان چشم انتظار بود، سنتي ازيوسف كه او آنها را مي شناخت ولي آنها او را نمي شناختند سنتي از عيسي كه زنده است و هرگز او را نكشته اند وسنتي از محمد(ص)كه با نبرد قيام مي كند.                    ايام الله سه روز اند :روز قيام قائم -روز بازگشت- روز قيامت.                 هنگامي كه قائم آل محمد(ص) در بين مردم مانند داوود حكم مي كند و در قضاوت نيازي به بينه وشاهد ندارد                    همانا براي صاحب اين عصر (حكومت جهاني اللهي)ياراني ذخيره شده است كه اگر همه هم بروند خداوند آن ياوران را گرد خواهد آورد                  عباد صالحي كه زمين به آنها ارث خواهد رسيد همان ياوران مهدي(عج)آخر الزمان هستند. د                همانا هنگامي كه قائم قيام كند زمين به نور پروردگارش روشن مي گردد يا مهدي(عج)ادركني

يكى از مسائلى كه جامعه بشرى پيش از ظهور امام(ع) از آن رنج مى‏برد، بيدادگرى و ستمى است كه به وسيله حكومت‏ها بر مردم مى‏رود. رسول خدا(ص) در اين باره مى‏فرمايد: «زمين از ستم و بيداد پُر مى‏شود؛ تا جايى كه در هر خانه‏اى ترس و جنگ وارد مى‏گردد».  

حضرت على(ع) مى‏فرمايد: «زمين پر از ستم و بيداد مى‏گردد؛ تا آن كه ترس و اندوه در هر خانه‏اى وارد شود».

امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «حضرت قائم(ع) قيام نمى‏كند، مگر در دورانى پر از بيم‏وهراس».

اين بيم و ترس چيزى است كه غالباً از حكومت زمامداران ستمگر و خودسر جهان‏سرچشمه مى‏گيرد؛ زيرا پيش از ظهور آن حضرت، ستمگران بر جهان فرمانروايى‏مى‏كنند.

امام باقر(ع) در اين باره مى‏فرمايد: «مهدى(ع) هنگامى قيام مى‏كند كه زمام كارهاى جامعه در دست ستمكاران باشد».

ابن عمر مى‏گويد: مرد شرافتمند و داراى مال وفرزند (در آخر الزمان) به سبب رنج‏ها و گرفتارى‏هايى كه از سوى فرمانروايان مى‏بيند، آرزوى مرگ مى‏كند.

نكته قابل توجّه اين است كه پيروان پيامبر(ص) تنها از تجاوز و هجوم قدرت‏هاى بيگانه رنج نمى‏برند، بلكه از سوى حكومت‏هاى خودكامه و مستبد خودشان نيز در فشار و رنجند؛ آن‏چنان‏كه زمين با همه گستردگى‏اش بر آنان تنگ مى‏شود و به جاى احساس آزادى، خود را در زندانى بزرگ احساس مى‏كنند. هم اكنون در جهان اسلام جز ايران - كه با عنايت خداوند و امام زمان(عج) در آن فقيه عادل حكومت مى‏كند - باقى رهبران كشورهاى اسلامى با اسلام و مسلمانان ميانه خوبى ندارند و با آنان بيگانه‏اند.

در روايات، در اين زمينه چنين آمده است:

رسول گرامى اسلام(ص) مى‏فرمايد: «در آخر الزمان بلاى شديدى - كه سخت‏تر از آن شنيده نشده باشد - از سوى فرمانروايان اسلامى بر امّت من وارد خواهد شد؛ به گونه‏اى كه فراخناى زمين بر آنان تنگ خواهد گشت و زمين از بيداد و ستم لبريز گردد؛ آن‏چنان‏كه مؤمن براى رهايى از ستم، پناهگاهى كه بدان پناهنده شود، نمى‏يابد».

در پاره‏اى از روايات به ابتلاى مسلمانان به رهبران خودكامه تصريح گشته، در پى حكمرانى آن فرمانروايان ستمگر، ظهور مصلح كلّ، نويد داده شده است. در اين دسته از روايات، از سه گونه حكومت - كه پس از رسول گرامى اسلام بر سر كار مى‏آيند - سخن به ميان آمده است. اين سه گونه حكومت عبارتند از: خلافت، امارت و ملوك و پس از آن، جباران حاكم مى‏شوند.

پيامبر اكرم(ص) فرمود: «پس از من خلفايى بر سر كار خواهند آمد؛ بعد از خلفا، امرايى‏و پس از امرا، پادشاهان و پس از آنان جباران و ستمگران؛ سپس مهدى(عج) ظهور مى‏كند».

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم مهر 1386ساعت 1:41  توسط ابوالفضل  |