از روايات استفاده مى‏شود كه پيش از قيام حضرت مهدى(عج) جنگ و كشتار همه‏جا را فرا مى‏گيرد. برخى از روايات سخن از فتنه‏ها دارد، تعدادى از روايات، از جنگ‏هاى پياپى خبر مى‏دهد و رواياتى درباره كشتار انسان‏ها به وسيله جنگ و بيمارى‏هاى ناشى از آن چون طاعون، سخن به ميان مى‏آورد.

رسول خدا(ص) مى‏فرمايد: «پس از من چهار فتنه به شما خواهد رسيد: در فتنه اوّل، خون‏ها مباح شمرده مى‏شود و كشتار زياد مى‏گردد. در فتنه دوم، خون‏ها و اموال حلال مى‏شود و قتل و غارت اموال بسيار مى‏گردد. در فتنه سوم، خون‏ها و مال‏ها و نواميس مردم مباح شمرده مى‏شود و علاوه بر قتل و غارت، ناموس انسان‏ها نيز در امان نمى‏ماند. در فتنه چهارم، - كه فتنه‏اى است كر و كور و بسيار سخت و چون كشتى متلاطم و مضطرب در دريا - هيچ كس از آن فتنه پناهى نمى‏يابد. فتنه از شام به پرواز درمى‏آيد و عراق را فرا مى‏گيرد و دست و پاى جزيره - حجاز - به آن آغشته مى‏شود. گرفتارى‏ها مردم را از پاى درمى آورد و چنان مى‏شود كه كسى توانايى چون و چرا ندارد و از هر سويى كه فروكش مى‏كند از سوى ديگر شعله ور مى‏گردد».

در حديث ديگرى مى‏فرمايد: «پس از من فتنه‏هايى پديد مى‏آيد كه راه نجاتى از آن نخواهد بود. در آنها جنگ، فرار و آوارگى است. پس از آن فتنه‏هايى خواهد بود كه از فتنه‏هاى پيشين شديدتر است. هنوز فتنه‏اى فروكش نكرده كه فتنه ديگرى شعله‏ور مى‏شود تا جايى كه هيچ خانه‏اى از خانه عرب‏ها باقى نمى‏ماند كه اين آتش در آن نرفته‏باشد و هيچ مسلمانى نمى‏ماند كه آن فتنه به او نرسيده باشد. آن‏گاه مردى از خاندان من ظهور مى‏كند».

نيز مى‏فرمايد: «به زودى پس از من فتنه‏اى رخ خواهد داد كه اگر از هر سو آرام گيرد، از دو سوى ديگر گسترش مى‏يابد تا اين كه منادى از آسمان فرياد مى‏زند: امير و فرمانده شما حضرت مهدى است».

در اين روايات سخن از فتنه‏اى است كه پيش از ظهور حضرت مهدى(عج) فراگير خواهد شد، ولى در روايات ديگر با صراحت از جنگ‏هاى خانمان سوز سخن به ميان آمده است كه به ذكر آن مى‏پردازيم.

عمار ياسر مى‏گويد: پيام و دعوت اهل بيت پيامبرتان در آخرالزمان اين است كه از هرگونه درگيرى پرهيز كنيد تا زمانى كه رهبران از اهل بيت را ببينيد؛ آن‏گاه كه تُرك‏ها با روميان مخالفت كنند و جنگ‏ها در زمين بسيار شود».

تعدادى از روايات، از قتل و كشتارى سخن مى‏گويد كه پيش از ظهور مهدى(عج) به‏وقوع مى‏پيوندد. برخى از اين روايات، تنها كشتار را يادآور مى‏شود و برخى وسعت كشتار را نيز مشخص مى‏كند.

امام رضا(ع) در اين باره مى‏فرمايد: «پيش از ظهور امام زمان(عج) كشتارهاى پياپى و بى‏وقفه رخ خواهد داد»

ابوهريره مى‏گويد: در شهر مدينه كشتارى خواهد شد كه در آن، منطقه «احجارالزيت» از هم مى‏پاشد و فاجعه «حَرّه» در برابر آن، مانند ضربه تازيانه‏اى بيش‏نيست؛ آن‏گاه كه - پس از كشتار - به اندازه دو فرسنگ از مدينه دور شوند، باحضرت‏مهدى(عج) بيعت مى‏شود.

ابوقبيل مى‏گويد: شخصى از بنى‏هاشم زمام حكومت را به دست مى‏گيرد و تنها بنى‏اميّه را قتل عام مى‏كند؛ به‏طورى كه جز عده اندكى، كسى از آنان بر جاى نمى‏ماند. پس از آن، فردى از بنى اميّه خروج مى‏كند و در مقابل هر نفر، دو تن را مى‏كشد؛ چنان‏كه جز زنان كسى باقى نمى‏ماند.

رسول خدا(ص) چنين مى‏فرمايد: «سوگند به خدايى كه جانم در دست (قدرت) اوست، دنيا پايان نمى‏يابد تا اين كه زمانى فرا رسد كه نه قاتل بداند براى چه دست به قتل زده است و نه علّت كشته شدن مقتول مشخص باشد و هرج و مرج همه جا را فرا مى‏گيرد؛ در چنان زمانى، قاتل و مقتول به جهنم مى‏روند».اميرمؤمنان(ع) مى‏فرمايد: «پيش از ظهور قائم(عج) جهان دچار دو نوع مرگ مى‏شود: مرگ سفيد و سرخ. مرگ سرخ با شمشير (اسلحه) است و مرگ سفيد با طاعون است».

امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «براى قائم آل محمد، دو غيبت است كه يكى طولانى‏تر از ديگرى است. در آن دوران، مردم را مرگ و كشتار فرا مى‏گيرد». جابر مى‏گويد: از امام‏باقر(ع) پرسيدم: در چه زمانى اين امر (قيام مهدى(عج)) روى خواهد داد؟ امام در پاسخ فرمود: «اى‏جابر! چگونه اين امر تحقق يابد در حالى كه هنوز بين حيره‏ و كوفه تعداد كشته‏ها زياد نشده است».

امام صادق(ع) فرمود: «پيش از ظهور قائم(عج) دو نوع مرگ پديدار مى‏گردد: مرگ سرخ و مرگ سفيد. به اندازه‏اى از انسان‏ها كشته مى‏شوند كه از هر هفت نفر، پنج تن نابود مى‏گردند».

اميرمؤمنان(ع) فرمود: «حضرت مهدى(عج) ظهور نمى‏كند، مگر اين كه يك سوم مردم كشته شوند و يك سوم بميرند و يك سوم باقى بمانند».

محمد بن مسلم مى‏گويد: امام صادق(ع) فرمود: «امام زمان ظهور نمى‏كند، مگر اين كه دو سوم مردم جهان از بين بروند». عرض شد: اگر دو سوم مردم كشته شوند، پس چه‏تعداد خواهند ماند؟ فرمود: «آيا راضى نيستيد (و دوست نداريد) از يك سوم باقى‏مانده باشيد؟».

امام صادق(ع) فرموده است: «امر (ظهور) تحقق نمى‏يابد تا اين كه نه دهم  مردم نابود شوند».

على(ع) مى‏فرمايد: «... در آن روزگار از مردم جز يك سوم آنان، كسى بر جاى نمى‏ماند».

پيامبر گرامى اسلام(ص) فرمود: «از هر ده هزار نفر، نه هزار و نه صد تن به قتل مى‏رسند و جز تعداد اندكى، جان سالم به در نمى‏برند».

ابن سيرين مى‏گويد: حضرت مهدى(عج) ظهور نمى‏كند تا اين كه از هر نه نفر، هفت تن كشته شوند.

از مجموع روايات نكات زير استفاده مى‏شود:

1. پيش از ظهور مهدى(عج)، كشتارهايى رخ مى‏دهد و تعداد زيادى از انسان‏ها كشته مى‏شوند و افرادى كه باقى مى‏مانند كمتر از كشته شدگان هستند.

2. تعدادى از كشته شدگان در جنگ كشته مى‏شوند و تعدادى ديگر به واسطه بيمارى‏هاى مسرى كه به احتمال قوى از كشته‏هاى به‏جا مانده جنگ، توليد شده است، جان مى‏سپارند. هم‏چنين احتمال دارد كه اين گروه به وسيله سلاح‏هاى شيميايى و ميكربى كه بيمارى توليد مى‏كنند، جان دهند.

3. در ميان اقليّتى كه باقى مى‏مانند، شيعيان و دوست داران امام زمان(عج) هستند؛ زيرا آنان هستند كه با مهدى(عج) بيعت مى‏كنند. نيز در سخن امام صادق(ع) آمده بود كه آيا راضى نيستيد از يك سوم باقى مانده باشيد؟