بسم رب المهدي عجل الله تعالي فرجه الشريف

 بقية الله في الارضين روحي ارواحنا لتراب مقدمه الفدا انشا الله

السلام عليك يا مولاي، سلام مخلص لك في الولايه اشهد انك الامام المهدي قولا و فعلا انت الذي تملا الارض قسطا و عدلا بعد ما ملت ظلما جورا فعجل الله فرجك سهل مخرجك و قرب زمانك و كثر انصارك و اعوانك وانجزلك ما وعدك فهو اصدق القائلين و نريدان نمن علي الذين استضعوا في الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثين يا مولاي يا صاحب الزمان.

فصل علي مولاي و سيدي صاحب العصر والزمان واجعلني من انصاره و اعوانه واشياعه و الذابين عنه و جعلني من المستشهدين بين يديه طائعا غير مكره.

سلام بر مهدي، جوهر دين و نور يقين، ذخيره الهي و منجي نهايي، سلام بر مهدي كعبه مقصود و قبله موعود، سر عظيم و اسم اعظم، سلام بر مهدي، ستاره طالع و نجم ثاقب، مسيح مسيحا و موعود موعود ها، سلام بر مهدي، صاحب شب قدر و عصاره عصر.

سلام بر مهدي، ديدهبان خدا و مظهر هدي، وصي اوصيا و گزيده اوليا، سلام بر مهدي، علم منصوب و علم مصوب، پرچم بر افراشته و دانش انباشته.

 سلام بر آن آقا و عزيزي كه كمال موسي و بهاء عيسي و صبر ايوب با اوست و آن سفينة النجاة در وصفش فرمود:تعرفون المهدي بالسكينة والوقار و بعرفه الحلال والحرام و بحاجه الناس اليه و لا يحتاج الي احد.

يا مهدي ادركني عجل علي ظهورك

سردى عواطف انسانى

رسول گرامى اسلام(ص) وضعيت آن روزگار را از نظر عاطفى چنين بيان مى‏دارد: «در آن روزگار، بزرگ تران به زيردستان و كوچك تران رحم نمى‏كنند و قوى بر ضعيف ترحم نمى‏نمايد. در آن هنگام، خداوند به او (مهدى) اذن قيام و ظهور مى‏دهد». نيز آ ن حضرت مى‏فرمايد: «قيامت برپا نمى‏شود تا آن كه زمانى فرا رسد كه مردى (از شدت فقر) به اقوام و بستگان خود مراجعه كند و آنان را به خويشاوندى سوگند دهد تا بلكه به او كمك كنند؛ ولى چيزى به او نمى‏دهند. همسايه از همسايه خود كمك مى‏طلبد و او را به حقّ همسايگى سوگند مى‏دهد؛ ولى همسايه كمكش نمى‏كند».

نيز آن حضرت مى‏فرمايد: «از نشانه‏هاى قيامت، بدرفتارى با همسايه و گسستن پيوندهاى خويشاوندى است».

از آن‏جا كه در برخى از روايات «الساعه» به ظهور حضرت تأويل شده است‏، روايات «اَشراط الساعه» را به نشانه‏هاى ظهور تفسير كرديم.

 آرزوى كمى تعداد فرزند

پيامبر اسلام(ص) مى‏فرمايد: «رستاخيز بر پا نمى‏شود، تا آن كه كسى كه پنج فرزند دارد، آرزوى چهار فرزند كند و آن كه چهار فرزند دارد، مى‏گويد: كاش سه فرزند داشتم و صاحب سه فرزند آرزوى دو فرزند دارد و آن كه دو فرزند دارد، آرزوى يك فرزند نمايد و كسى كه يك فرزند دارد، آرزو كند كه: كاش فرزندى نداشت».

در روايت ديگرى مى‏فرمايد: «روزگارى خواهد آمد كه غبطه مرد كم فرزند را بخوريد، چنان‏كه امروز غبطه فرزند و ثروت زيادتر را مى‏خوريد؛ تا آن‏جا كه يكى از شما، از كنار قبر برادرش مى‏گذرد و خود را بر قبر او مى‏غلطاند؛ آن گونه كه حيوانات خود را بر خاك چراگاه مى‏غلطانند و مى‏گويد: اى كاش من به جاى او بودم و اين سخن نه به سبب شوق ديدار خداوند و يا به دليل اعمال نيكى است كه از پيش فرستاده است؛ بلكه به جهت بلاها و گرفتارى‏هايى است كه بر او فرود مى‏آيد».

نيز آن حضرت مى‏فرمايد: «قيامت بر پا نمى‏شود، مگر آن كه فرزند كم گردد». در اين روايت «الولد غيضاً» آمده است كه معناى آن سقط جنين و جلوگيرى از باردارى است؛ ولى كلمه «غيظاً» كه در روايت ديگرى آمده است به معناى غم و مشقّت و محنت و غضب است.

يعنى مردم در آن دوران با سقط جنين و جلوگيرى از افزايش فرزند، مانع زيادشدن فرزندان مى‏شوند. يا فرزند داشتن موجب غم و اندوه و خشم خواهد بود و شايد اين به‏علت مشكلات سخت اقتصادى، گسترش بيمارى‏ها در كودكان و نبودن امكانات، تبليغ و تشويق به كنترل جمعيت و يا عامل ديگر باشد.

 افزايش خانواده‏هاى بى‏سرپرست

رسول خدا(ص) مى‏فرمايد: «از نشانه‏هاى قيامت اين است كه مردان كم مى‏شوند و زنان بسيار. تا آن‏جا كه هر پنجاه زن يك سرپرست خواهند داشت».

شايد اين وضعيت بر اثر افزايش تلفات جانى مردان باشد كه در جنگ‏هاى پى در پى و طولانى صورت مى‏گيرد.

نيز آن حضرت مى‏فرمايد: «قيامت بر پا نمى‏شود، مگر آن كه روزگارى فرا رسد كه به دنبال يك مرد، حدود سى زن به راه افتد و هر كدام از او تقاضا كند كه با او ازدواج نمايد».

حضرت در روايت ديگرى مى‏فرمايد: «خداوند دوستان و برگزيدگان خود را از ديگران جدا مى‏كند تا اين كه زمين از منافقان و گمراهان و فرزندان آنان پاك شود. زمانى فرا رسد كه پنجاه زن با يك مرد روبه رو شده، يكى مى‏گويد: اى بنده خدا! مرا بخر و ديگرى مى‏گويد: به من پناه ده».

اَنس مى‏گويد: پيامبر(ص) فرمود: «قيامت برپا نمى‏شود، مگر آن كه زمانى فرا رسد كه (براثر تلفات مردان و كثرت زنان) زنى كفشى را در راه بيابد و (از روى دريغ و افسوس) گويد: اين كفش از آن مردى بوده است؛ در آن روزگار، براى هر پنجاه زن، يك سرپرست خواهد بود».

اَنس مى‏گويد: آيا نمى‏خواهيد حديثى را كه از پيامبر(ص) شنيدم، نقل كنم؟ پيامبر(ص) فرمود: «مردان از بين خواهند رفت و زنان باقى مى‏مانند».

فساد اخلاقى

هرگونه انحراف وفسادى ممكن است به گونه‏اى قابل تحمّل باشد، جز فساد جنسى كه براى انسان‏هاى غيرتمند و شرافتمند، بسيار ناگوار و غيرقابل تحمّل است. از انحراف‏هاى بسيار زشت و خطرناكى كه جامعه پيش از ظهور امام زمان(عج) به آن گرفتار مى‏شود، بى‏امنيتى خانوادگى و ناموسى است.

در آن روزگار، فساد و بى‏بند و بارى اخلاقى، به‏طور گسترده‏اى گسترش مى‏يابد. قبح و زشتى كردارهاى حيوانى گروهى انسان نما، بر اثر گسترش فساد وتكرار آن از بين مى‏رود و حالت عادى و طبيعى به خود مى‏گيرد. فساد چنان فراگير مى‏شود كه كم‏تر كسى مى‏تواند و يا مى‏خواهد از آن جلوگيرى كند.

جشن‏هاى دو هزار و پانصد ساله سلطنتى در سال 1350 شمسى و در زمان سلطنت محمدرضا پهلوى، با عنوان جشن هنر شيراز كه در آن صحنه‏هاى بسيار زشتى از زندگى حيوانى نمايش داده شد، اعتراض و خشم جامعه اسلامى ايران را برانگيخت؛ ولى در روزگار پيش از ظهور، خبرى از اين اعترض‏ها نيست و تنها اعتراض، اين است كه چرا در وسط چهارراه‏ها چنين اعمال زشتى صورت مى‏گيرد. اين بالاترين نهى از منكرى است كه انجام مى‏شود و چنين شخصى، عابدترين فرد زمان خود است.

اينك نظرى به روايات مى‏افكنيم تا عمق فاجعه از بين رفتن ارزش‏هاى اسلامى و گسترش فساد در آن روزگار را درك كنيم. رسول خدا(ص) مى‏فرمايد: «قيامت بر پا نمى‏شود تا آن كه زنى را در روز روشن و به‏طور آشكار (و در پيش روى همگان از چنگ صاحبش) گرفته، در وسط راه به او تعدّى كنند؛ ولى احدى اين كار را نكوهش نكند و از آن جلوگيرى ننمايد. بهترين آن مردم، كسى است كه مى‏گويد: اى كاش كمى از وسط راه كنار مى‏رفتى و كارت را انجام مى‏دادى».

هم‏چنين حضرت مى‏فرمايد: «سوگند به آن كه جان محمد(ص) در دست اوست، اين امّت از بين نمى‏روند تا آن كه مرد بر سر راه زنان مى‏ايستد (و چون شير درنده) به آن تجاوز مى‏كند. بهترين آن مردم، كسى است كه مى‏گويد: اى كاش او را پشت اين ديوار پنهان مى‏كردى و در ملأ عام، اين عمل را انجام نمى‏دادى».

در بيانى ديگر مى‏فرمايد: «آن مردمان چون حيوانات، در وسط راه بر هم مى‏شورند و با هم مى‏ستيزند و آن‏گاه يكى از آنان به مادر، خواهر و دختر او در وسط راه و در حضور همگان تجاوز مى‏كند، سپس آنان را در معرض تعدّى ديگران قرار مى‏دهد و يكى پس از ديگرى عمل زشت را انجام مى‏دهند؛ ولى كسى اين كردار زشت را نكوهش نمى‏كند و تغيير نمى‏دهد. بهترين آنان كسى است كه مى‏گويد: اگر از جاده و از نظر مردم دور مى‏شديد، بهتر بود».

 گسترش اعمال منافى عفّت

محمد بن مسلم مى‏گويد: به امام باقر(ع) عرض كردم: اى فرزند رسول خدا! قائم شما چه وقت ظهور خواهد كرد؟ امام فرمود: «هنگامى كه مردها خود را شبيه زنان كنند و زنان شبيه مردان شوند. آن‏گاه كه مردان به مردان اكتفا كنند يعنى لواط كنند1 و زنان به زنان».

روايت ديگرى به همين مضمون از امام صادق(ع) نقل شده است. ابوهريره نيز از پيامبر(ص) نقل مى‏كند: «قيامت برپا نمى‏گردد تا آن كه مردان براى انجام عمل زشت بر يك‏ديگر سبقت بگيرند؛ چنان‏كه نسبت به زنان چنين مى‏كنند».

روايات ديگرى نيز به همين مضمون آمده است.

يكى از مسائلى كه جامعه بشرى پيش از ظهور امام(ع) از آن رنج مى‏برد، بيدادگرى و ستمى است كه به وسيله حكومت‏ها بر مردم مى‏رود. رسول خدا(ص) در اين باره مى‏فرمايد: «زمين از ستم و بيداد پُر مى‏شود؛ تا جايى كه در هر خانه‏اى ترس و جنگ وارد مى‏گردد».  

حضرت على(ع) مى‏فرمايد: «زمين پر از ستم و بيداد مى‏گردد؛ تا آن كه ترس و اندوه در هر خانه‏اى وارد شود».

امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «حضرت قائم(ع) قيام نمى‏كند، مگر در دورانى پر از بيم‏وهراس».

اين بيم و ترس چيزى است كه غالباً از حكومت زمامداران ستمگر و خودسر جهان‏سرچشمه مى‏گيرد؛ زيرا پيش از ظهور آن حضرت، ستمگران بر جهان فرمانروايى‏مى‏كنند.

امام باقر(ع) در اين باره مى‏فرمايد: «مهدى(ع) هنگامى قيام مى‏كند كه زمام كارهاى جامعه در دست ستمكاران باشد».

ابن عمر مى‏گويد: مرد شرافتمند و داراى مال وفرزند (در آخر الزمان) به سبب رنج‏ها و گرفتارى‏هايى كه از سوى فرمانروايان مى‏بيند، آرزوى مرگ مى‏كند.

نكته قابل توجّه اين است كه پيروان پيامبر(ص) تنها از تجاوز و هجوم قدرت‏هاى بيگانه رنج نمى‏برند، بلكه از سوى حكومت‏هاى خودكامه و مستبد خودشان نيز در فشار و رنجند؛ آن‏چنان‏كه زمين با همه گستردگى‏اش بر آنان تنگ مى‏شود و به جاى احساس آزادى، خود را در زندانى بزرگ احساس مى‏كنند. هم اكنون در جهان اسلام جز ايران - كه با عنايت خداوند و امام زمان(عج) در آن فقيه عادل حكومت مى‏كند - باقى رهبران كشورهاى اسلامى با اسلام و مسلمانان ميانه خوبى ندارند و با آنان بيگانه‏اند.

در روايات، در اين زمينه چنين آمده است:

رسول گرامى اسلام(ص) مى‏فرمايد: «در آخر الزمان بلاى شديدى - كه سخت‏تر از آن شنيده نشده باشد - از سوى فرمانروايان اسلامى بر امّت من وارد خواهد شد؛ به گونه‏اى كه فراخناى زمين بر آنان تنگ خواهد گشت و زمين از بيداد و ستم لبريز گردد؛ آن‏چنان‏كه مؤمن براى رهايى از ستم، پناهگاهى كه بدان پناهنده شود، نمى‏يابد».

در پاره‏اى از روايات به ابتلاى مسلمانان به رهبران خودكامه تصريح گشته، در پى حكمرانى آن فرمانروايان ستمگر، ظهور مصلح كلّ، نويد داده شده است. در اين دسته از روايات، از سه گونه حكومت - كه پس از رسول گرامى اسلام بر سر كار مى‏آيند - سخن به ميان آمده است. اين سه گونه حكومت عبارتند از: خلافت، امارت و ملوك و پس از آن، جباران حاكم مى‏شوند.

پيامبر اكرم(ص) فرمود: «پس از من خلفايى بر سر كار خواهند آمد؛ بعد از خلفا، امرايى‏و پس از امرا، پادشاهان و پس از آنان جباران و ستمگران؛ سپس مهدى(عج) ظهور مى‏كند».

 اسلام و مسلمانان

اسلام به معناى تسليم بودن در برابر دستورات الهى است. اسلام برترين و بهترين اديان است كه خوش بختى بشر را در دنيا و آخرت تضمين مى‏كند؛ ولى آن چه ارزش دارد، عمل‏كردن به دستورات اسلام و قرآن است. در آخر زمان همه چيز بر عكس مى‏شود؛ يعنى از اسلام جز نامى بر جاى نمى‏ماند. قرآن در جامعه حضور دارد؛ ولى تنها خطوطى است كه بر برگ‏ها نقش بسته است و مسلمانان تنها از نام مسلمانى برخوردارند و از اسلام نشانى ندارند. پيامبر گرامى اسلام(ص) مى‏فرمايد: «دورانى بر امّت من مى‏آيد كه در آن، از اسلام جز نامى نماند و از قرآن اثرى جز نقش و تصويرى نباشد. مسلمانان به نام، مسلمان خوانده مى‏شوند؛ ولى نسبت به اسلام از هر كس بيگانه‏ترند».

امام صادق(ع) مى‏فرمايد: «به زودى دورانى فرا رسد كه مردم خدا را نشناسند و معناى توحيد را ندانند تا اين كه دجّال خروج كند».

 مساجد

مسجد جاى پرستش خداوند و تبليغات دينى و ارشاد وهدايت مردم است. در صدر اسلام، حتى كارهاى مهم حكومتى در مساجد انجام مى‏شد. جهاد در مساجد برنامه‏ريزى مى‏شد و انسان از مسجد به معراج مى‏رفت؛ ولى در آخرالزمان مساجد ماهيت خود را از دست مى‏دهند و به جاى آموزش و تبليغات و ارشاد دينى، بر تعداد مساجد و تجملات آن افزوده مى‏شود. در صورتى كه مساجد از مؤمنان تهى است. پيامبر خدا مى‏فرمايد: «مسجدهاى آن زمان آباد و زيباست؛ ولى از هدايت و ارشاد در آن خبرى نيست».

 فقيهان

عالمان و دانشمندان اسلامى، حافظان دين خدا در روى زمينند و راهنمايى و ارشاد مردم در دست آنان است. آنان با تحمّل زحمات، مسائل دينى را از منابع شرعى استخراج كرده، در دسترس مردم قرار مى‏دهند؛ ولى در آخرالزمان وضع دگرگون مى‏شود و عالمان آن روزگار بدترين عالمان خواهند بود. رسول خدا(ص) در اين باره مى‏فرمايد: «فقيهان آن روزگار، بدترين فقيهانى‏اند كه در زير آسمان به سر مى‏برند. فتنه و آشوب، از آنان آغاز مى‏شود و به آنان نيز بازمى‏گردد». شايد بتوان گفت: منظور، عالمان دربارى و وابسته‏اى هستند كه جنايات پادشاهان ستمگر و فرمانروايان خودسر را توجيه مى‏كنند و به آن رنگ اسلامى مى‏دهند؛ آنانى كه حاضرند با هر مجرم و جنايت پيشه‏اى، كنار آيند؛ مانند وعاظ السلاطين وابسته به وهابيت، كه مبارزه با آمريكا و اسرائيل را خلاف شرع مى‏دانند. آنان كه در برابر جنايات اسرائيل دم برنياوردند و جنايات وهابيان را در كشتن زائران خانه خدا توجيه كردند و برايش آيه و روايت آوردند. آرى، بايد گفت: آنان بدترين فقيهانند كه فتنه‏ها از آنان شروع شده، به آنان نيز بازمى‏گردد.

 خروج از دين

يكى ديگر از علائم آخرالزمان اين است كه مردم از دين خارج مى‏شوند. روزى امام‏حسين(ع) به نزد اميرمؤمنان(ع) آمد. گروهى در گرداگرد حضرت(ع) نشسته بودند. ايشان به آنان فرمود: «حسين پيشواى شماست. رسول خدا او را سيّد و سرور ناميده‏است. از نسل او مردى ظهور خواهد كرد كه در اخلاق و چهره، شبيه من است. او دنيا را پر از عدل و داد مى‏كند؛ چنان‏كه )پيش از آن‏) پر از ستم و جور شده است». سؤال‏شد: اين قيام در چه زمانى خواهد بود؟ فرمود: «افسوس! هنگامى كه از دين خارج‏شويد؛ هم‏چنان‏كه زن براى شوهرش از لباسش خارج مى‏شود».

 دين فروشى

انسان مكلّف است كه اگر جانش به خطر افتاد، از مالش بگذرد تا جانش محفوظ بماند و اگر دينش را خطرى تهديد كرد، از جانش مايه بگذارد تا خطر متوجّه دينش نشود؛ ولى در آخرالزمان دين را به بهاى كمى مى‏فروشند و انسان‏هايى كه صبح مؤمن بوده‏اند، بعد از ظهر كافر مى‏گردند.

رسول خدا(ص) در اين باره فرموده است: «واى بر عرب از شرّى كه به آنان نزديك شده است. فتنه‏هايى چون پاره‏هاى شب تاريك و ظلمانى. صبح‏گاهان مرد مؤمن است و به هنگام غروب كافر. گروهى دين خود را به بهاى ناچيز و متاع اندك مى‏فروشند. كسى كه در آن روز به دين خود چنگ زده و پاى بند است، همانند كسى است كه گلوله‏اى از آتش را در دست گرفته يا بوته‏اى از خار را در دست مى‏فشرد».

تركيب دولت‏ها

هنگامى مردم در آسايش و راحتى به سر مى‏برند كه كارگزاران حكومت، افرادى صالح و كاردان باشند؛ ولى وقتى كه افراد ناشايست بر مردم فرمانروا شدند، طبيعى است كه انسان‏ها از رنج و عذاب به ستوه آيند؛ درست همان وضعيتى كه پيش از ظهور حضرت‏مهدى(عج) پيش مى‏آيد. در اين هنگام، دولت‏ها را افرادى خيانتكار، فاسق و ستمكار تشكيل مى‏دهند.

پيامبر گرامى اسلام مى‏فرمايد: «زمانى خواهد آمد كه فرمانروايان، ستم پيشه؛ فرماندهان، خيانتكار؛ قاضيان، فاسق و وزيران، ستمگر مى‏گردند».

نفوذ زنان بر حكومت‏ها

يكى ديگر از مسائلى كه در حكومت‏هاى آخرالزمان مطرح است، سلطه و نفوذ زنان مى‏باشد كه يا به گونه مستقيم بر مردم فرمانروايى مى‏كنند و يا فرمانروايان را به زير سلطه خود مى‏برند. اين مطلب، پيامدهاى ناگوارى را به دنبال دارد. حضرت على(ع) در اين باره مى‏فرمايد: «زمانى خواهد رسيد كه افراد فاسد و زناكار به ناز و نعمت مى‏رسند و فرومايگان مقام و موقعيتى پيدا مى‏كنند و انسان‏هاى با انصاف ضعيف مى‏شوند». سؤال شد: اين دوره در چه وقت خواهد بود؟ فرمود: «هنگامى كه زنان و كنيزان بر امور مردم مسلّط گردند و خردسالان به فرمانروايى برسند».

فرمانروايى كودكان

حاكمان بايد افرادى باتجربه و مدير باشند تا مردم در راحتى و آسايش قرار گيرند. اگر به جاى آنان، كودكان يا كوته فكران، سرپرستى كارها را در دست گيرند، بايد از شرّ فتنه‏اى كه رخ مى‏دهد، به خدا پناه مى‏برد.

در اين باره به ذكر دو روايت بسنده مى‏كنيم:

پيامبر اكرم(ص) مى‏فرمايد: «از اوّلِ سال هفتاد و حكومت كودكان، به خدا پناه ببريد».

سعيد بن مسيّب مى‏گويد: «فتنه‏اى رخ مى‏دهد و ابتداى آن بازى كودكان خواهد بود».

 تزلزل حكومت‏ها

حكومتى قادر است به مردم كشورش خدمت كند كه داراى ثبات سياسى باشد؛ زيرا در صورتى كه در حال تغيير باشد، قادر به انجام كارهاى بزرگ در كشور نيست.

حكومت‏ها در آخرالزمان در حال تزلزلند و گاهى حكومتى در آغازِ روز بر سر كار مى‏آيد، ولى هنگام غروب از كار بركنار مى‏شود. امام صادق(ع) در اين باره مى‏فرمايد: «چگونه خواهيد بود، هنگامى كه بدون امام هدايتگر و بدون علم و دانش بمانيد و از يك ديگر بيزارى جوييد؟ و اين‏1 زمانى باشد كه آزمايش شويد و افراد خوب و بد شما از هم جدا گردند و غربال و زير و رو شويد. آن وقت كه شمشيرها در رفت و آمد باشد و جنگ شعله ور. حكومتى در آغاز روز، روى كار مى‏آيد و با كشتار در آخر روز بر كنار و سرنگون مى‏شود».

از روايات استفاده مى‏شود كه پيش از قيام حضرت مهدى(عج) جنگ و كشتار همه‏جا را فرا مى‏گيرد. برخى از روايات سخن از فتنه‏ها دارد، تعدادى از روايات، از جنگ‏هاى پياپى خبر مى‏دهد و رواياتى درباره كشتار انسان‏ها به وسيله جنگ و بيمارى‏هاى ناشى از آن چون طاعون، سخن به ميان مى‏آورد.

رسول خدا(ص) مى‏فرمايد: «پس از من چهار فتنه به شما خواهد رسيد: در فتنه اوّل، خون‏ها مباح شمرده مى‏شود و كشتار زياد مى‏گردد. در فتنه دوم، خون‏ها و اموال حلال مى‏شود و قتل و غارت اموال بسيار مى‏گردد. در فتنه سوم، خون‏ها و مال‏ها و نواميس مردم مباح شمرده مى‏شود و علاوه بر قتل و غارت، ناموس انسان‏ها نيز در امان نمى‏ماند. در فتنه چهارم، - كه فتنه‏اى است كر و كور و بسيار سخت و چون كشتى متلاطم و مضطرب در دريا - هيچ كس از آن فتنه پناهى نمى‏يابد. فتنه از شام به پرواز درمى‏آيد و عراق را فرا مى‏گيرد و دست و پاى جزيره - حجاز - به آن آغشته مى‏شود. گرفتارى‏ها مردم را از پاى درمى آورد و چنان مى‏شود كه كسى توانايى چون و چرا ندارد و از هر سويى كه فروكش مى‏كند از سوى ديگر شعله ور مى‏گردد».

در حديث ديگرى مى‏فرمايد: «پس از من فتنه‏هايى پديد مى‏آيد كه راه نجاتى از آن نخواهد بود. در آنها جنگ، فرار و آوارگى است. پس از آن فتنه‏هايى خواهد بود كه از فتنه‏هاى پيشين شديدتر است. هنوز فتنه‏اى فروكش نكرده كه فتنه ديگرى شعله‏ور مى‏شود تا جايى كه هيچ خانه‏اى از خانه عرب‏ها باقى نمى‏ماند كه اين آتش در آن نرفته‏باشد و هيچ مسلمانى نمى‏ماند كه آن فتنه به او نرسيده باشد. آن‏گاه مردى از خاندان من ظهور مى‏كند».

نيز مى‏فرمايد: «به زودى پس از من فتنه‏اى رخ خواهد داد كه اگر از هر سو آرام گيرد، از دو سوى ديگر گسترش مى‏يابد تا اين كه منادى از آسمان فرياد مى‏زند: امير و فرمانده شما حضرت مهدى است».

در اين روايات سخن از فتنه‏اى است كه پيش از ظهور حضرت مهدى(عج) فراگير خواهد شد، ولى در روايات ديگر با صراحت از جنگ‏هاى خانمان سوز سخن به ميان آمده است كه به ذكر آن مى‏پردازيم.

عمار ياسر مى‏گويد: پيام و دعوت اهل بيت پيامبرتان در آخرالزمان اين است كه از هرگونه درگيرى پرهيز كنيد تا زمانى كه رهبران از اهل بيت را ببينيد؛ آن‏گاه كه تُرك‏ها با روميان مخالفت كنند و جنگ‏ها در زمين بسيار شود».

تعدادى از روايات، از قتل و كشتارى سخن مى‏گويد كه پيش از ظهور مهدى(عج) به‏وقوع مى‏پيوندد. برخى از اين روايات، تنها كشتار را يادآور مى‏شود و برخى وسعت كشتار را نيز مشخص مى‏كند.

امام رضا(ع) در اين باره مى‏فرمايد: «پيش از ظهور امام زمان(عج) كشتارهاى پياپى و بى‏وقفه رخ خواهد داد»

ابوهريره مى‏گويد: در شهر مدينه كشتارى خواهد شد كه در آن، منطقه «احجارالزيت» از هم مى‏پاشد و فاجعه «حَرّه» در برابر آن، مانند ضربه تازيانه‏اى بيش‏نيست؛ آن‏گاه كه - پس از كشتار - به اندازه دو فرسنگ از مدينه دور شوند، باحضرت‏مهدى(عج) بيعت مى‏شود.

ابوقبيل مى‏گويد: شخصى از بنى‏هاشم زمام حكومت را به دست مى‏گيرد و تنها بنى‏اميّه را قتل عام مى‏كند؛ به‏طورى كه جز عده اندكى، كسى از آنان بر جاى نمى‏ماند. پس از آن، فردى از بنى اميّه خروج مى‏كند و در مقابل هر نفر، دو تن را مى‏كشد؛ چنان‏كه جز زنان كسى باقى نمى‏ماند.

رسول خدا(ص) چنين مى‏فرمايد: «سوگند به خدايى كه جانم در دست (قدرت) اوست، دنيا پايان نمى‏يابد تا اين كه زمانى فرا رسد كه نه قاتل بداند براى چه دست به قتل زده است و نه علّت كشته شدن مقتول مشخص باشد و هرج و مرج همه جا را فرا مى‏گيرد؛ در چنان زمانى، قاتل و مقتول به جهنم مى‏روند».اميرمؤمنان(ع) مى‏فرمايد: «پيش از ظهور قائم(عج) جهان دچار دو نوع مرگ مى‏شود: مرگ سفيد و سرخ. مرگ سرخ با شمشير (اسلحه) است و مرگ سفيد با طاعون است».

امام باقر(ع) مى‏فرمايد: «براى قائم آل محمد، دو غيبت است كه يكى طولانى‏تر از ديگرى است. در آن دوران، مردم را مرگ و كشتار فرا مى‏گيرد». جابر مى‏گويد: از امام‏باقر(ع) پرسيدم: در چه زمانى اين امر (قيام مهدى(عج)) روى خواهد داد؟ امام در پاسخ فرمود: «اى‏جابر! چگونه اين امر تحقق يابد در حالى كه هنوز بين حيره‏ و كوفه تعداد كشته‏ها زياد نشده است».

امام صادق(ع) فرمود: «پيش از ظهور قائم(عج) دو نوع مرگ پديدار مى‏گردد: مرگ سرخ و مرگ سفيد. به اندازه‏اى از انسان‏ها كشته مى‏شوند كه از هر هفت نفر، پنج تن نابود مى‏گردند».

اميرمؤمنان(ع) فرمود: «حضرت مهدى(عج) ظهور نمى‏كند، مگر اين كه يك سوم مردم كشته شوند و يك سوم بميرند و يك سوم باقى بمانند».

محمد بن مسلم مى‏گويد: امام صادق(ع) فرمود: «امام زمان ظهور نمى‏كند، مگر اين كه دو سوم مردم جهان از بين بروند». عرض شد: اگر دو سوم مردم كشته شوند، پس چه‏تعداد خواهند ماند؟ فرمود: «آيا راضى نيستيد (و دوست نداريد) از يك سوم باقى‏مانده باشيد؟».

امام صادق(ع) فرموده است: «امر (ظهور) تحقق نمى‏يابد تا اين كه نه دهم  مردم نابود شوند».

على(ع) مى‏فرمايد: «... در آن روزگار از مردم جز يك سوم آنان، كسى بر جاى نمى‏ماند».

پيامبر گرامى اسلام(ص) فرمود: «از هر ده هزار نفر، نه هزار و نه صد تن به قتل مى‏رسند و جز تعداد اندكى، جان سالم به در نمى‏برند».

ابن سيرين مى‏گويد: حضرت مهدى(عج) ظهور نمى‏كند تا اين كه از هر نه نفر، هفت تن كشته شوند.

از مجموع روايات نكات زير استفاده مى‏شود:

1. پيش از ظهور مهدى(عج)، كشتارهايى رخ مى‏دهد و تعداد زيادى از انسان‏ها كشته مى‏شوند و افرادى كه باقى مى‏مانند كمتر از كشته شدگان هستند.

2. تعدادى از كشته شدگان در جنگ كشته مى‏شوند و تعدادى ديگر به واسطه بيمارى‏هاى مسرى كه به احتمال قوى از كشته‏هاى به‏جا مانده جنگ، توليد شده است، جان مى‏سپارند. هم‏چنين احتمال دارد كه اين گروه به وسيله سلاح‏هاى شيميايى و ميكربى كه بيمارى توليد مى‏كنند، جان دهند.

3. در ميان اقليّتى كه باقى مى‏مانند، شيعيان و دوست داران امام زمان(عج) هستند؛ زيرا آنان هستند كه با مهدى(عج) بيعت مى‏كنند. نيز در سخن امام صادق(ع) آمده بود كه آيا راضى نيستيد از يك سوم باقى مانده باشيد؟

حضرت امام جعفر صادق عليه السلام:

« اِنَّ الْلَّيلَةَ الَّتى يُولَدُ فيهَا الْقائِمُ عَلَيْهِ السَّلامُ، لا يُولَدْ فيها مَوْلُودٌ اِلاّ كان مُؤمِناً، وَإن وُلِدَ فى أرْضِ الشِّركِ نَقَلَهُ اللهُ إلَى الاِْيمانِ بِبَرِكَةِ الاِْمامِ.»

«هيچ مولودى در شب ميلاد حضرت قائم عليه السلام به دنيا نمى آيد، مگر آن كه مؤمن خواهد بود، و اگر در سرزمين شرك نيز متولد شود خداوند او را به بركت امام عليه السلام به سوى ايمان خواهد كشاند.»

آن امام عليه السلام نور خداست، و نور با تاريكى سازگارى ندارد، در مكانى كه نور باشد ظلمتى نيست و در آن زمان كه نور پديد آيد ظلمت و تاريكى محو مى گردد.

همزمانى ميلاد هر مولود با ميلاد آن امام همام عليه السلام مُهر سعادتى است بر پيشانى آن كودك، چرا كه نور خداى از شعاع خورشيد امامت بر پيكره وجودش مى درخشد و درخت ايمان را در سرزمين وجودش

مى نشاند، و اگر در آن شب نوزادى در ديار ظلمانى شرك پديدار شود، امواج درخشنده نور امام عليه السلام او را به سوى كشتى نجات، رهنمون خواهد ساخت، و اين از جمله اوّلين آثار و بركات اين وجود افلاكى در سرزمين خاكى است كه ايشان بركات بى شمار دارند و بى عدد.

«مَوالِيَّ لا اُحصى ثَنائَكُمْ وَ لا اَبْلُغُ مِنَ الْمَدْحِ كُنْهَكُمْ.»

ازجمله شب هائى كه خداوند نظر خاصّه خود را بر بندگان مى افكند، و از سفره احسان خويش، بهرمندشان مى سازد، شب نيمه شعبان، هنگامه طلوع ستاره اى فروزان از مشرق دامان پاك حضرت نرجس عليها السلام است.

و آن شب، شب بسيار مباركى است و حضرت امام باقر عليه السلام در باره آن فرمودند:

«آن شب بعد از شب قدر برترين شب هاست، خداوند در آن شب به بندگان خويش، فضل خود را عطا مى نمايد، و آنان را به منّ و كرم خويش مى آمرزد، و شبى است كه خداوند به ذات مقدس خود سوگند ياد فرموده كه هيچ تقاضا كننده اى را دست خالى برنگرداند، مگر آن كه معصيتى را از خدا سؤال كرده باشد، و شبى است كه خداوند آن را براى ما قرار داده در مقابل شب قدر كه آن را براى پيغمبر صلى الله عليه و آله قرار داده، پس كوشش كنيد در دعا و ثنا براى خداى تعالى.»

پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم فرمودند:
در شب نيمه‌ي شعبان روزي‌ها تقسيم مي‌شود و عمر مردم معين مي‌گردد و روندگان به حج نامشان نوشته مي‌شود و خداي تعالي در خلق خود افراد بيشماري را مي‌آمرزد.
(مفاتيح الجنان)

دعاي شب نيمه‌ي شعبان
هر كس در شب نيمه‌ي شعبان 21 مرتبه اين دعا را مابين نماز مغرب و عشاء، قبل از آنكه سخني بگويد بخواند، تا شب نيمه‌ي شعبان سال بعد به فرمان خدا، هيچ مكروهي به او نرسد و اگر عمر او تمام شده باشد، خداوند عمر دوباره به او كرامت فرمايد.

بسم الله الرحمن الرحيم
اللهم انك عليم حليم ذو اناة و لا طاقة لنا بحكمك يا الله يا الله يا الله، الامان الامان الامان من الطاعون و الوباء و موت الفجأة و سوء القضاء و شماتة الاعداء، ربنا اكشف عنّا العذاب انا موقنون برحمتك يا ارحم الراحمين.
(از كتاب عنوان الكلام مرحوم ملا محمدباقر فشاركي ص 210)

********************

قراءت قرآن در شب نيمه‌ي شعبان
هر كس در شب نيمه‌ي شعبان سه مرتبه سوره‌ي ياسين را بخواند، مرتبه‌ي اول به نيت طول عمر، مرتبه‌ي دوم به نيت توانگري و مرتبه‌ي سوم به نيت دفع بليات، در آن سال از آفات و فقر در امان مي‌ماند و عمر او طولاني مي‌گردد. پس از تمام كردن سوره در هر مرتبه دعاي زير را با تضرّع بخواند:

بسم الله الرحمن الرحيم
اللهم يا ذَالمنِّ لا يُمَنُّ عليك يا ذالطَّولِ لا اله الا انت، انت ظهرُ اللاجين و جارُ المستجيرين و امان الخائفين اِن كُنتُ شقيّاً محروماً مُقْتِراً في الرزق، فامحُ في امِّ الكتاب شقاوتي و حرماني و اقتارِ رزقي و اثبتني عندك مرزوقاً موفِّقاً للخيراتِ، فانك قُلتَ في كتابكَ المنزل يمحواللهُ ما يشاءُ و عندهُ امُّ الكتابِ.

********************

زيارت امام حسين عليه السلام در شب نيمه‌ي شعبان
بايد دانست كه زيارت سيدالشهداء عليه‌السلام در شب نيمه‌ي شعبان بسيار سفارش شده است و ساده‌ترين زيارت كه مي‌توان در همه وقت آن حضرت را به آن زيارت نمود آن است كه سه مرتبه بگويي:

صلي الله عليك يا ابا عبدالله
و يا اينكه بگويي:
السلام عليك يا اباعبدالله السلام عليك و رحمة الله و بركاته
كه خداوند سلام تو را به آن حضرت مي‌رساند.

روز نيمه‌ي شعبان روز ميلاد باسعادت امام زمان حضرت حجة ابن الحسن العسكري عجل تعالي فرجه الشريف است و بسيار شايسته است زيارت آن حضرت و دعا كردن بر فرج آن حضرت و درخواست از خداوند براي تعجيل در ظهور آن بزرگوار.

چگونگي دعا كردن بر امام زمان عجل الله تعالي فرجه الشريف
اول: از خداوند بخواهيم كه در فرج آن حضرت تعجيل كند مثل اينكه بگوييم:
اللهم عجل لوليك الفرج  يا بگوييم   اللهم عجل فرج وليك
دوم: اگر كسي براي ظهور و فرج آن بزرگوار دعا كرد آمين بگوييم.
سوم: از خداوند بخواهيم كه فرج آل محمد را نزديك گرداند.
چهارم: فرج و گشايش در امر همه‌ي مؤمنين را از خداوند بخواهيم.
پنجم: از خداوند درخواست كنيم كه اسباب و مقدمات ظهور آن حضرت را فراهم كند.
ششم: از خداوند بخواهيم كه گناهاني كه سبب به تأخير افتادن فرج آن حضرت شده است را بيامرزد.
هفتم: نابودي دشمنان آن حضرا را از خداوند بخواهيم.
هشتم: از خداوند بخواهيم تا با ظهور امام زمان عليه السلام قلب آن حضرت و قلب مقدس حضرت سيدالشهداء و قلوب مؤمنين را تشفّي دهد.
يا رب الحسين اشف صدر الحسين بظهور الحجه
يا رب الحجة اشف صدر الحجة بظهور الحجة
يا رب المؤمنين اشف صدور المؤمنين بظهور الحجة